20141121

Μίλα πάντα ειλiκρινά , κάντο μόνο για σένα

Πριν πάρω την μεγάλη απόφαση μου να αναθεωρήσω  τον τρόπο επιβίωσης μου και τον τόπο διαμονής μου, βρέθηκα σε μια παρέα φίλων με διαφορετικές απόψεις ,θεωρείες και βιώματα και  μεταξύ διαφόρων συζητήσεων περί ανέμων και υδάτων , μου έγινε  η ακόλουθη ερώτηση ….
"Μιλάς με συναίσθημα ή σωπαίνεις για πάντα;"
Σκέφθηκα μέσα μου,κοίτα σε ποιoν βρήκε να κάνει αυτή την αυτή την ερώτηση...
Σε έναν άνθρωπο που αγαπά την αλήθεια και το αληθινό, αφού πρώτα όμως γνώρισε το ψέμα και το ψεύτικο. 
Εξήγησα πως  όταν εκτιμάς κάτι γιατί ξεκινάς με το να μην το έχεις, απλά καταλήγεις να μη θες να το χάσεις ξανά ποτέ, από τη στιγμή που θα το βρεις.
Και απλά δεν το θέτεις ποτέ σε ρίσκο, δεν το θεωρείς δεδομένο γιατί ξέρεις πως πρέπει πάντα να παλεύεις για να το εξασφαλίζεις αλλά και να το παρέχεις, ενώ αναζητάς αρχικά να έχεις γύρω σου μόνο ανθρώπους που θα στο δίνουν και εκείνοι πίσω.
Έτσι είναι όταν αγαπήσεις το αληθινό. Και το συναίσθημα είναι αληθινό, γιατί είναι δικό σου.Είναι η αλήθεια σου και η πραγματικότητα σου. Δεν υπάρχει αντικειμενικό συναίσθημα, όπως δεν υπάρχει και αντικειμενική αλήθεια. Υπάρχει μόνο αυτό που νιώθεις, εκείνο που αισθάνεσαι και όλα όσα κουβαλάς.
 Έμαθα να μιλάω  προσπαθώντας να πείθω ,αλλά και να ακούω άλλες απόψεις  και επιχειρήματα που είναι λογικά και ανεπειρέαστα από ουσίες ή αλκόλ. Γιατί μόνο έτσι δηλώνεις τι είσαι, τι θες... Όποιος μπορέσει.  Όλοι οι άλλοι απλά δεν κάνουν.
Η επικοινωνία είναι  το βασικό και πιο πολύτιμο στοιχείο για κάθε μορφή σχέσης. Χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος δεν αντέχει.Στην αρχή ήταν κινήσεις, μετά μιμόγλωσσα, μετά κραυγές, μετά σύμβολα, μετά λέξεις, μετά γλώσσα...
Έχουμε τον λόγο, το ισχυρότερο όπλο για να διεκδικούμε και να κερδίζουμε ζωή. Το συναίσθημα οφείλει να εκφράζεται. Είναι ένδειξη σεβασμού προς τον εαυτό μας. Μου πήρε καιρό να το μάθω.Μου κόστισε ραγισμένες φιλίες, χαμένες αγάπες, ανείπωτα αισθήματα που ίσως είχαν οδηγήσει αλλού. Μου στέρησε ανθρώπους, ιστορίες, συγκινήσεις εμπειρίες... Με μπούκωσε με διαβήτη το ανέκφραστο συναίσθημα.
Με μπέρδεψε, με θόλωσε, με θύμωσε, με έκανε  να νιώσω τρελλαμένος. Έσκασα. Άρχισα να μιλάω και είδα πως όλα γύρω μου αλλάζουν.Οι σχέσεις, τα όρια ανοχής, η βούληση, το βάθος και η ουσία έκφρασης.Σταμάτησα να είμαι θυμωμένος.Μερικές φορές επιλέγω την σιωπή γιατί απλά  οι ευκαιρίες που έδωσα με κούρασαν .Θυμώνω  όχι από θυμό, αλλά από φόβο, γιατί κάθε μεγάλος θυμός, είναι ένας καλά μασκαρεμένος φόβος. Από αυτούς έχω ακόμα πολλούς μέσα μου και φοβάμε ακόμη τον εαυτό μου και τις αντιδράσεις  του.
 Άλλους τους ξέρω, άλλους τους ψάχνω, αλλά όλους τους εκφράζω μόνον σε εκείνους  που καταλαβαίνουν….. "τους νυστικούς"και όχι σε εκείνους που  δεν μιλούν οι ιδιοι, αλλά το πάθος της εξάρτησης τους. Όταν φοβάμαι το λέω.Το μιλάω.Και είμαι αληθινός.   Δεν το κρύβω, δεν το παίζω, δεν υποδύομαι.Και όλα είναι πιο ωραία, πιο ήρεμα, πιο σοφά και σε τάξη. Απλά είμαι ο εαυτός μου και ΟΧΙ ο Αρσενικός εσύ.!
Οι ψεύτικοι άνθρωποι φεύγουν, η φυγή είναι δειλία, η ανικανότης  της διαπραγμάτευσης και της  επίλυσης της διαφοράς είναι  αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα. Οι αληθινοί εμφανίζονται, και στο τέλος θα μείνουν εκείνοι των οποίων η αλήθεια θα έχει κοινό παρανομαστή με αυτόν της δικής μας αλήθειας.
Γιατί όπως είπαμε, δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, αλλά μόνο αυτό που αισθανόμαστε ως αληθινό.Αυτό και ισχύει. Μιλάς λοιπόν.Και ότι γίνει.
Εσύ οφείλεις να είσαι σωστός, να έχεις δώσει την ευκαιρία στον εαυτό σου, να πει αυτό που ισχύει, να ζητήσει αυτό που χρειάζεται, να εφράσει εκείνο που τον προβληματίζει. Μιλάς, και δεν σε νοιάζει το αντίκρισμα. Αν θα υπάρξει και ποιο θα είναι αυτό. Το κίνητρο είναι ένα. Να είσαι αληθινός.
Όποιος το αντέξει, αυτός και θα είναι... Φίλος; Συγγενής; Σύντροφος;
Όποιος ρόλος... Όποιος δεν αντέξει; Ανήκει κάπου αλλού, κάπου που θα πρέπει να δει και να ζήσει καταστάσεις, ώστε κάποια στιγμή να βρει και αυτός το φως, να μπορέσει να ανάψει λάμψεις στα δικά του σκοτάδια. Δεν είναι δική σου δουλειά. Δουλειά σου είναι μόνο να μιλάς. Και ας μην σε ακούσει, ας μην σε καταλάβει κανείς.
Τουλάχιστον θα είσαι ελεύθερος. Σήμερα στα 60  μου, μιλάω. Μπορεί όχι αμέσως, μπορεί όχι γρήγορα. Μπορεί να περιμένω πρώτα να με ρωτήσουν, ή να περιμένω να φτάσω εγώ στα όρια που αντέχω. Έχω και εγώ τα θέματά μου, τις πληγές μου, τα μαθήματα μου.
Αλλά μιλάω.
Ποτέ πια σκληρά, ποτέ πια επιπόλαια, ποτέ πια στον αέρα, ποτέ πια εκδικητικά, ποτέ πια για να πληγώσω επίτηδες, ποτέ πια για να φανώ δυνατός. Ξέρω πως είμαι δυνατός , ξέρω πως είμαι αληθινός , γνωρίζω πως είμαι ΄Αρσενικό από εκείνους που ονομάζονται Άνδρες.-
Απλά μιλάω.
Και μόλις τώρα, αυτό έκανα, κατάλαβες "Σαύρα";;
Παρασκευή  21/11/14
Καλό βράδυ...


20140828

Indila - Dernière Danse (Clip Officiel)


Mετάφραση :


                                ο γλυκέ μου πόνε
                                γιατί να αγωνίζομαι άδικα αφού έρχεσαι πάλι
                                είμαι μια ασήμαντη
                                χωρίς αυτόν είμαι κάπως σαν χαμένη
                                γυρνάω μόνη μου στο μετρό
                                ένας τελευταίος χορός
                                για να ξεχάσω τον τεράστιο πόνο μου
                                θέλω να ξεφύγω όλα να ξαναρχίσουν
                                ο γλυκέ μου πόνε
                               
                                ανακατεύω τον ουρανό, τη μέρα, τη νύχτα
                                χορεύω με τον άνεμο, τη βροχή
                                λίγη αγάπη, μια στάλα μέλι
                                και χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω,
                                χορεύω, χορεύω
                                και μέσα στο θόρυβο τρέχω και φοβάμαι
                                ήρθε η σειρά μου;
                                ξανάρχεται ο πόνος
                                αφήνομαι μέσα σ ’όλο το Παρίσι
                                και πετάω, πετάω, πετάω, πετάω, πατάω
                                μόνο ελπίδα σ’ έναν δρόμο που εσύ λείπεις
                                όσο και να προσπαθώ, η ζωή μου χωρίς
                                εσένα είναι σαν κάτι που λάμπει αλλά                                                                                                   δεν έχει  καμία ουσία
                                ανακατεύω τον ουρανό, τη μέρα τη νύχτα
                                χορεύω με τον άνεμο, τη βροχή
                                λίγη αγάπη, μια στάλα μέλι
                                και χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω,                                                                                                   χορεύω, χορεύω
                                και μέσα στο θόρυβο τρέχω και φοβάμαι
                                ήρθε η σειρά μου; ξανάρχεται ο πόνος
                                μέσα στο Παρίσι αφήνομαι
                                και πετώ, πετώ, πετώ, πετώ, πετώ
                               
                                μέσα σ’ αυτόν το γλυκό πόνο
                                που έχει πληρώσει όλες τις προσβολές
                                άκου πόσο μεγάλη είναι η καρδιά μου
                                είμαι ένα παιδί του κόσμου                      
                                ανακατεύω τον ουρανό, τη μέρα, τη νύχτα
                                χορεύω με τον άνεμο, τη βροχή
                                λίγη αγάπη, μια στάλα μέλι
                                και χορεύω, χορεύω, χορεύω, χορεύω,                                                                                                   χορεύω, χορεύω
                                και μέσα στο θόρυβο τρέχω και φοβάμαι
                                ήρθε η σειρά μου;
                                ξανάρχεται ο πόνος; σε όλο το Παρίσι αφήνομαι
                                και πετάω, πετάω, πετάω, πετάω, πετάω.

20140822

Αγάπη πουθενά;

Νίκη Ταγκάλου
Άραγε...ζητάει κανείς αγάπη;
Έφτασα αισίως τα 40 μου χρόνια και ακόμα με κατατρώει αυτό το ερώτημα.

Αγάπη ψάχνει κανείς; Tην ζητάει; Την επικαλείται;

Πόσο κουραστικό είναι κάθε φορά να νομίζεις ότι βρήκες τον έρωτα της ζωής σου και κάθε φορά να δέχεσαι απανωτά χαστούκια του στύλ "περνάμε ωραία... τι άλλο θες";

Aκούμε τόσα ανούσια λόγια, τόσες φιλοφρονήσεις άνευ λόγου και ουσίας.

Μπορεί όλα αυτά να μου τα αλλάξει κάποιος με ενα πολύτιμο "σε αγαπώ";

Yπάρχουμε και εμείς οι χαζοί που ξεσκεπάζουμε την ψυχή μας δίχως δεύτερη σκέψη, που σκεφτόμαστε καλοπροαίρετα και κάνουμε όνειρα απατηλά και υπάρχουν και εκείνοι που σκέφτονται μόνο ξεσκέπαστα κορμιά, ανταλλαγή υγρών και διασκεδάσεις.

Μήπως αυτή είναι η αρρώστια της εποχής; "Επιδερμικά συναισθήματα";

Ενδόμυχα ίσως όλοι φοβόμαστε τoυς μεγάλους έρωτες αλλά χωρίς αυτούς μπορούμε να ζήσουμε; Aντέχουμε;

Δεν θέλω σήμερα να με "αγαπούν" και αύριο να μην με θυμούνται καν...

Δεν θέλω να με πονάει η αγκαλιά ξέροντας ότι είναι δανεική.

Θέλω να αφήνω το κορμί μου έρμαιο στα χέρια του και να γουστάρω την αποπλάνηση!

Θέλω να κρύβω την χαρά μου φοβούμενη μην το εκμεταλλευτεί!

Θέλω να μου ζητάει να τον αγαπήσω και εγώ να του δίνω τα πάντα και να τρέμω μήπως δεν του φτάσουν.

Άραγε, θα μου το ζητήσει ποτέ κανείς;

Xάνομαι μέσα στο ίδιο μου το σώμα και την έξοδο κινδύνου δεν υπάρχει άνθρωπος να μου την δείξει.

Γίνομαι εκατό κομμάτια κάθε φορά που δεν νιώθω αγάπη, σκορπίζω και ξέρω πως στο τέλος δεν θα υπάρχω καν, η απουσία της θα με έχει διαλύσει.
 
Και σας ρωτάω ξανά! Αγάπη πουθενά;

πηγή:http://enfo.gr/ar2906

20140713

Η πανέμορφη, πληγωμένη Ελένη

Το μεγαλύτερο, ίσως, «πέραμα» που έχει απομείνει στην Ελλάδα, διατηρητέο (αριστερά προ 15ετίας), λιώνει σήμερα (δεξιά) σ’ ένα καρνάγιο στη Σαλαμίνα. Τα τελευταία 20 χρόνια, καταστρέψαμε με τις ευλογίες της Ε.Ε. και τη συνεργασία των ίδιων των ψαράδων πάνω από 10.000 πλεούμενα από τον παλαιότερο και ομορφότερο στόλο ξύλινων αλιευτικών σκαφών της Γηραιάς Ηπείρου, που αριθμούσε 17.500 εν συνόλω. Χάθηκαν για πάντα τα «χνάρια» τους, δηλαδή τα μοναδικά τους σχέδια που είχαν συλλάβει και εκτελέσει οι εμπειρικοί καραβομαραγκοί, οι οποίοι είχαν μάθει την τέχνη από πατέρα σε παιδί.

Η πανέμορφη, πληγωμένη Ελένη

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ
Οι παλαιοί ναυτικοί πίστευαν ότι τα ξύλινα πλεούμενα είχαν ψυχή. Ισως διότι ήταν φτιαγμένα από οργανική, «ζωντανή» πρώτη ύλη, ίσως γιατί όταν μάνιαζε ο καιρός, μιλούσαν στο καΐκι σαν να τους άκουγε. Για να περάσουν μαζί την τρικυμία, να φτάσουν σώοι στο λιμάνι. Αν δει κανείς την «Ελένη Π.» στο καρνάγιο του Κουπετώρη στη Σαλαμίνα, με ένα από τα μπουντέλια (τους πασσάλους που την στερεώνουν στο έδαφος) να της έχει τρυπήσει το σάπιο πέτσωμα και να έχει φτάσει μέχρι τους σκαρμούς, νομίζει ότι αν είχε φωνή, θα μούγκριζε όπως το πληγωμένο κήτος. Είναι ένα πανέμορφο πέραμα, μάλλον το μεγαλύτερο που έχει μείνει πια στη χώρα μας, πάνω από 20 μέτρα μήκος. Σκαρώθηκε το 1939 στο περίφημο ξυλοναυπηγείο των Μυτιληναίων στη Σκιάθο και εκτελούσε από το 1972 ώς το 1998 το δρομολόγιο Πειραιάς - Υδρα μεταφέροντας όλα τα αναγκαία στο νησί.

Ανθεκτικό, υπάκουο, με ένα υπερήφανο άλμπουρο από κυπαρισσόξυλο και μια πλεύση όλο χάρη, που θα ζήλευαν σήμερα όλα τα ματαιόδοξα νεόπλουτα σκάφη, η «Ελένη» υπηρέτησε πιστά τους κατοίκους της Υδρας. Χάρις σε αυτήν δεν ξέμειναν από νερό, τρόφιμα, οικοδομικά υλικά. Κουβάλησε στα «σωθικά» της τσιγάρα, αναψυκτικά, γλάστρες με μυριστικά, έπιπλα για τα αναπαλαιωμένα υδραίικα αρχοντικά. Την ζωγράφισαν ο Παναγιώτης Τέτσης, ο Γιάννης Σταύρου και άλλοι καλλιτέχνες, σαν αναπόσπαστο τμήμα του τοπίου και της ζωής στο λιμάνι. Και τα τελευταία 14 χρόνια, παρότι κηρύχθηκε διατηρητέα από το ΥΠΠΟ, λιώνει σιγά σιγά, έξω από το νερό, περιμένοντας μια λύση. Ενα θαύμα, περισσότερο, καθώς το μόνο που μπορεί να διασώζεται πια είναι κάποια μέρη του σκαριού.

Αδιαφορία και αχαριστία
Η «Ελένη Π.» είναι ένα ακόμα θλιβερό κεφάλαιο στην τρομερή αδιαφορία που έχει επιδείξει η Ελλάδα στη ναυτική της κληρονομιά, την ιστορία και την παράδοσή της. Θα έλεγε κανείς, απίστευτη αχαριστία αν αναλογισθεί ότι τόσο την εθνική μας ανεξαρτησία όσο και την επιβίωσή μας στις πιο δύσκολες εποχές φτώχειας και ταπείνωσης την οφείλουμε στη θάλασσα. Μέσα στα τελευταία 20 χρόνια, καταστρέψαμε με τις ευλογίες της Ε.Ε. και τη συνεργασία των ίδιων των ψαράδων πάνω από 10.000 από τον αρχαιότερο και ομορφότερο στόλο ξύλινων αλιευτικών σκαφών της Γηραιάς Ηπείρου, που αριθμούσε 17.500 εν συνόλω (σύμφωνα με τα στοιχεία που μας παρείχε ο Ομιλος Φίλων Παραδοσιακών Σκαφών που ασχολείται με το θέμα).
Στην προσπάθεια καταπολέμησης της υπεραλίευσης στα νερά της Μεσογείου δόθηκαν από την Ευρώπη παχυλές επιδοτήσεις στους Ελληνες αλιείς να αντικαταστήσουν τα παλιά πλεούμενα με νεότερα πλαστικά ή να αποσύρουν την άδειά τους. Και στις δύο περιπτώσεις έπρεπε να διαλύσουν τα παλαιά σκαριά, που έσπαγαν από μια μπουλντόζα, παρουσία εκπροσώπων του Λιμενικού. Ετσι χάθηκαν για πάντα τα «χνάρια» τους, δηλαδή τα μοναδικά τους σχέδια που είχαν συλλάβει και εκτελέσει οι εμπειρικοί καραβομαραγκοί, οι οποίοι είχαν μάθει την τέχνη από πατέρα προς πάππο. Μυστικά ναυπηγικής τεχνικής που μας συνδέουν ακόμα και με την αρχαιότητα, μέσα από την οξύνοια που είχαν οι μάστορες των ταρσανάδων σε κάθε γωνιά του Αιγαίου από την Σάμο ώς τον Βόλο και από τη Σύρο μέχρι τις Σπέτσες.
Από τα βυζαντινά χρόνια
«Το πέραμα, λ.χ., μας γυρίζει ιστορικά πίσω στο Βυζάντιο. Τούτο δεν σημαίνει ότι αν είχαμε τη δυνατότητα να μπούμε στη μηχανή του χρόνου και να γυρίσουμε πίσω στα βυζαντινά χρόνια θα βλέπαμε να αρμενίζουν στο Αιγαίο σκάφη ίδια με το “Ελένη Π.”. Αλλά ως μορφή και κατασκευή θα βρίσκαμε πολλά κοινά, αναγνωρίσιμα σημεία. Οπως αν δεις μαζί παππού και εγγονό», λέει από το γραφείο του, στο κέντρο της Αθήνας, ο αρχιτέκτων Κώστας Δαμιανίδης. Πριν από χρόνια έκανε το διδακτορικό του στη ναυπηγική των παραδοσιακών σκαφών και σήμερα θεωρείται ένας από τους ειδικούς στον τομέα αυτό. Αλλωστε, είναι ο άνθρωπος που έκανε τη μελέτη για την ανακατασκευή της «Ελένης Π.» μόλις είχε πάει στο ναυπηγείο στη Σαλαμίνα.
Ηταν το 2000, όταν το Ιστορικό Αρχείο - Μουσείο Υδρας, χάρις στις άοκνες προσπάθειες της επικεφαλής του Ντίνας Αδαμοπούλου, κατάφερε να αγοράσει το σκάφος από τον τελευταίο του ιδιοκτήτη, Δημήτρη Βλαχόπουλο, με τη βοήθεια γενναιόδωρου Ελληνα χορηγού. Πριν καταλήξει στα χέρια του ελληνικού κράτους, η «Ελένη Π.» είχε γοητεύσει τον τότε πρόεδρο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που λάτρευε τα παλιά σκαριά και ήθελε διακαώς να την πάρει στην Αγγλία (όπου απ’ ό,τι φαίνεται σήμερα θα είχε πολύ καλύτερη τύχη). Τελικά, έμεινε στο Αιγαίο με σκοπό να γίνει πλωτό μουσειακό παράρτημα και να έχει στην ευρύχωρη γάστρα της εκθεσιακούς χώρους.
Το σκάφος ρυμουλκήθηκε ώς τη Σαλαμίνα και μέχρι τώρα βρίσκεται εκεί, εκτεθειμένο στη φθορά, καθώς δεν έχει προχωρήσει κανένα σχέδιο για τη διάσωση και τη μετατροπή της χρήσης του. Κάποια στιγμή, ενεπλάκη ο ΕΟΤ και έγινε μία ακόμα προσπάθεια, η οποία όμως δεν τελεσφόρησε, παρά το ότι είχε βρεθεί πηγή ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. «Δεν έχουμε παραδώσει τα όπλα», λέει η Ντίνα Αδαμοπούλου που παλεύει ακόμα. «Αλλά κάθε χρόνος που περνάει επιβαρύνει το κόστος της διάσωσης».

Για να διαβάσετε όλο το άρθρο κλικ στον σύνδεσμο: www.kathimerini.gr
το διαβάσαμε στο : http://hydraspoliteia.blogspot.gr/2014/07/blog-post_4352.html#more
,